Eind 2017 organiseerde ‘schrijven online’ een schrijfwedstrijd met als thema ‘het kerstdiner’. Van de meer dan 800 inzendingen belandde Connie op de longlist met het verhaal ‘Anders’.

Anders

Dit jaar zou het anders gaan. Zijn huis, zijn territorium, de hele familie bij hem aan het kerstdiner. De pasta moest perfect zijn. Op het aanrecht maakte Bas een kuiltje in het meel en tikte de eieren stuk. Met zijn vingers maakte hij vanuit het midden ronddraaiende bewegingen tot het meel was gemengd met het vocht en een, nu nog kleverige, massa vormde. Hoe het deeg transformeerde van een kleffe brei tot een soepele, elastische substantie vond hij elke keer weer fascinerend.

Hij dacht aan vorig jaar, aan zijn oom Carlo, die na de nodige hoeveelheid Pinot Grigio, met zijn hand op de lange tafel had geslagen.
‘Nog steeds geen meissie aan de haak geslagen, Bassie?’ De harde stem van oom Carlo overstemde alles en ieders ogen waren nu gericht op Bas. Tegenover hem neef Matteo met zijn vriendin, Ariane. Matteo’s knappe gezicht werd ontsierd door lipstick op zijn onderlip en wang. Langzaam draaide Bas zijn hoofd en keek naar zijn oom aan het hoofd van de tafel. Daar gaan we weer.
‘Hoe oud ben je nu?’
Bas zweeg en nam een hap van de te gare pasta.
‘Zesentwintig? Zevenentwintig?’ De woorden gingen vloeiend over in zijn altijd bulderende lach en Matteo, precies dezelfde lach als zijn vader, en de rest van de tafel, lachten mee. Blij dat niet zij het lijdend voorwerp waren van oom Carlo’s beschonken toestand en zelfs moeder toonde een glimlach.
‘Zijn het die Nederlandse genen van je vader die je Italiaanse passie doven?’
Ondanks de duidelijk hoorbare vraagtekens achter elke zin wist Bas dat het geen vragen waren. Hij keek naar Matteo, amandelbruine ogen in een bleek gelaat. Terwijl Ariane met haar rechterhand onder tafel zat knipoogde Matteo naar hem.

Dit jaar zou het anders gaan. Terwijl hij voelde hoe de bal steeds steviger werd, er moest nog een klein beetje vocht bij, sloot hij zijn ogen. Met de muis van zijn linkerhand duwde hij het deeg plat om het vervolgens in een vloeiende beweging te draaien en weer samen te vouwen. Met zijn rechterhand opende hij zijn gulp en pakte zijn pik vast. Ritmisch bewoog hij heen en weer, vertrouwd, het tempo langzaam opvoerend. De versnelde ademhaling maakte het lichter in zijn hoofd. Achter zijn gesloten ogen zag hij zichzelf met Matteo, onder de douche, vijftien jaar oud. Ze streelden elkaar. De geur van appeltjes shampoo toen hij zijn neus tussen de haren van zijn Mattie duwde. Hun lippen op elkaar, de smaak van bubblegum. Het warme water dat het bewijs wegspoelde.
In zijn borst hoorde hij zijn hart kloppen. In zijn hand voelde hij zijn pik tot een hoogtepunt komen. Naar beneden kijkend, kreunde hij en zag het sperma op het platgedrukte deeg belanden. Na een laatste siddering bleef hij half voorovergebogen met een hand tegen het aanrecht geleund staan, veegde wat meel weg en sloot de rits van zijn gulp. Met een nonchalante beweging vouwde hij het deeg samen en ging verder met kneden, het had nu bijna de juiste consistentie.

 

Connie Mitchell

Schrijver, Connie Mitchell Productions